این شعر را برای سنگ مزارم سروده ام

اينکه خــــــــاک سیهش بالین است                اختر چرخ ادب پروین اســـــــــــــــــت

گر چه جز تلـــــــخی از ایــــــام ندید                هر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحـــــــــب آن همه گفتـــــار امروز                سائل فاتحه و یاسین اســـــــــــــــت

دوستـــــــــــــان به که زوی یاد کنند                دل بی دوست دلی غمگین اســــــت

خاک در دیده بسی جان فرساســت                سنگ بر سینه بسی سنگین اســـت

بیند این بستر و عبـــــــرت گیــــــرد                هر که را چشم حقیقت بین اســــــت

هر که باشـــی و زهر جا برســـــی                 آخرین منزل هستی این اســـــــــــت

آدمـــــــی هر چه توانگــــــــر باشد                 چو بدین نقطه رسد مسکین اســـــت

اندر آنجـــــــــا که قضـــــا حمله کند                 چاره تسلیم و ادب تمکین اســـــــــت

زادن و کشتـــــن و پنهـــــــان کردن                  دهر را رسم و ره دیرین اســــــــــــت

خرم آن کس که در این محــــنت‌گاه                  خاطری را سبب تسکین اســـــــــــت